De Waardigheidscirkel

Voorwerp is de ervaring gezien of behandeld te worden als nummer of dossier in plaats van als een uniek persoon. Dit gebeurt wanneer gestandaardiseerde procedures en labels de overhand krijgt in interacties. In een intakegesprek voor hulp is er bijvoorbeeld alleen aandacht voor een vragenlijst en mist er oogcontact. Of iemand moet per se een veelomvattende labels accepteren, zoals ‘bipolair’, om hulp te kunnen krijgen.

Mensen voelen zich gezien of behandeld als leegte wanneer ze niet gezien of gehoord worden. Terwijl als deelnemer deel uitmaken van de samenleving een belangrijke bron van waardigheid is. Het is voor mensen vaak best moeilijk hulp te vragen, maar hulpverleners moeten prioriteiten stellen. Dit kan mensen het gevoel geven dat hun situatie veel erger moet worden voordat zij hulp kunnen krijgen.

Kwetsbare burgers ervaren regelmatig dat hun verhalen, kennis of vaardigheden niet serieus worden genomen. Dit leidt tot het gevoel als een onwetend kind beschouwd te worden in plaats van een gelijkwaardige volwassene. Een relatie met een professional is altijd ongelijk, er is immers een hulpzoekende en hulpgevende partij. Om je een volwassene te kunnen voelen is het belangrijk dat deze ongelijkheid niet te expliciet wordt.

De ervaring gezien of behandeld te worden als monster betreft momenten waarop mensen zich gezien voelen als gek, lui, vies of crimineel. Dit gebeurt wanneer ze met argwaan worden benaderd, in plaats van als een (professionele) vriend die mogelijk vertrouwd kan worden. Kwetsbare mensen lopen risico op stigmatisering als zij niet voldoen aan een maatschappelijke norm en worden vervolgens op basis van een negatief beeld, zoals ‘de luie werkloze’, afgewezen.