Kampvuurgroepen

Bianca Lugten begeleidde training Kampvuurgroepen voor werknemers in de thuiszorg. Deze training werd gehouden naar aanleiding van Harry Kunnemans onderzoek Thuiszorg in transitie. Dit is een onderzoek naar centrale waarden in het werk van verpleegkundigen en verzorgenden in de thuiszorg en naar de manieren waarop deze waarden onder druk komen te staan door het recente overheidsbeleid.

 

Een van de belangrijkste uitkomsten van het onderzoek was dat er twee soorten taalspelen of logica’s bestaan binnen de thuiszorg.

 

Aan de ene kant is er de taal van de politiek, de beleidsmakers, het management en de directies van thuiszorgorganisaties: een taal van rechten, plichten en verantwoordelijkheden.

Aan de andere kant is er de taal van de werkers op de werkvloer: een taal van informeel overleg, van intimiteit en verbinding.

De eerste taal wordt in het onderzoeksrapport de logica van de lantaarnpalen genoemd. De tweede taal of logica is die van de kampvuurtjes. Het probleem ontstaat als de taal van de ene groep kan de taal van de andere groep niet verstaan en omgekeerd.

 

De training Kampvuurtjes is onderdeel van een vervolgtraject op dit onderzoek, om de dialoog tussen verschillende taalspelen op gang te brengen. Er wordt een zogenaamde warmtekrachtkoppeling gemaakt.

 

Deze training focust op de rol van de werknemers, de kampvuurtjes. Een belangrijke ingrediënt van de training betreft het serieus nemen van frustraties, hittepunten, gezeur en gemopper. Hierin zitten namelijk kernwaarden van het werk voor mensen verscholen. Door te leren in groepsgesprekken een stap verder te gaan en de frustraties om te zetten in verlangens, is er een basis voor dialoog met het management, met de lantaarnpalen.

 

Het is in de training duidelijk gebleken dat dit voor werknemers een inspirerende en motiverende activiteit is.

 

Bianca Lugten over de Kampvuurgroepen:

 

‘Tijdens deze drie avonden van de kampvuurtraining hebben we ons verwarmd aan elkaar. Door ons open te stellen aan elkaar hebben we de echte verhalen aan elkaar durven vertellen. Alles mocht er zijn, we hebben elkaar en onszelf niet beoordeeld en we hebben elkaar niet afgerekend op fouten.

En toch hebben we geleerd, talloze oefeningen gedaan en zijn wij voorbij onze frustraties gekomen. Zowel de lantaarnpalen als de kampvuren worden belichaamd door mensen. Laten we dat vooral niet vergeten!

Niets menselijker dan frustraties, niets menselijker dan verlangens en niets menselijker dan de vreugde wanneer de waarde van het werk in de verlangens oplicht. Het werd ons duidelijk dat aan beide kanten frustraties bestaan, en dat bij beide verlangens leven en door beide waarden worden vertegenwoordigd. Waarden die werken, daar gaat het om: waarden van de organisatie én onze eigen waarden waarin we ons herkennen.’

 

Eén van de deelneemsters omschreef haar ervaringen tijdens de training als volgt:

 

‘Als je ruimte krijgt te vertellen wat je op je hart hebt, is het gemakkelijker hart voor de zaak te hebben.’

 

Lees ook het artikel Van ergernis tot dialoog van Bianca Lugten, gepubliceerd in het tijdschrift LVW van de V&VN (2009), over deze training.