Deze website maakt gebruik van cookies

"How are your spirits today?"


De komende vier weken loop ik mee met de geestelijk verzorgers van het departement Spiritual Care and Education van het grote joodse ziekenhuis Mount Sinai in New York. Trots noemen mijn collega's Mount Sinai "one of nations leading hospitals', en voor de geestelijke verzorging is dit zeker waar! Het departement is professioneel, geïntegreerd in het totale zorgaanbod en er wordt grootschalig onderzoek uitgevoerd.  

Iedere ochtend wordt de trots onderstreept door het gezamenlijk opdreunen van de mission statement. Onze belofte van trouw. Het maakt me als Nederlandse ongemakkelijk, ook al doe ik nog zo mijn best de waarde ervan te ontdekken. "Our mission is to provide compassionate patient care with seamless coordination and to advance medicine through unrivaled education, research, and outreach in the many diverse communities we serve..." enzovoort. 


Wat betreft de "unrivaled education" staat het departement voor een uitdaging. Geestelijke verzorgers worden in de VS niet opgeleid in een masterprogramma maar in een extra jaar na de master in het werkgebied naar keuze, bijvoorbeeld bij defensie, justitie of in de zorg. Mount Sinai leidt geestelijk verzorgers op voor het ziekenhuis. De opleiding heeft een religieuze stempel, er zijn echter steeds meer patiënten die niet verbonden zijn aan een religie . De grote vraag is: hoe geef je geestelijke begeleiding aan deze patiënten? Hoe ben je geestelijk verzorger in een seculiere tijd?

Als ik me voorstel als humanistisch geestelijk verzorger krijg ik steevast een vragende blik. Een geestelijk verzorger die niet verbonden is aan een religie is een nieuw concept. Precies over dat thema word ik uitgenodigd les te geven aan de studenten.


De inspiratie voor de lessen komt uit de praktijk. 

Met Joyce bezoek ik de afdeling kindergeneeskunde. Zij klopt aan bij een deur en stelt zich voor aan moeder en kind. "I am chaplain Joyce". Achter haar rug houdt zij een Bijbel, die zij tevoorschijn haalt zodra er een stilte valt. "Would you like to have a Bible? And we have a chapel at the end of the hallway". De meeste patiënten zijn blij met haar aanbod en vragen om een gebed. Bij een aantal valt er echter een ongemakkelijke stilte en vertrekt Joyce met de Bijbel nog in de hand.  


Karen pakt het heel anders aan. Zij lijkt een zesde zintuig te hebben voor iemands levensbeschouwelijke achtergrond. Ik loop met haar over de intensive care afdeling en zij spreekt iedere patiënt verschillend aan. In religieus taalgebruik, of meer algemeen: "How are your spirits today?". Een oudere man ligt aan de beademing en kan niet praten. Karen pakt zijn hand vast en leest aan zijn lichaamstaal zijn antwoorden af. Hij voelt zich eenzaam en bang, hij kan zo weinig. Terwijl Karen contact legt verdicht de lucht zich voor een moment en schieten we alle drie vol. We hebben elkaar even aangeraakt.  

Haar vaardigheid om af te stemmen spreekt me aan. En daarover gaan mijn lessen: durf je als geestelijk verzorger je eigen achtergrond even los te laten en ruimte te maken voor de ander? "To meet the other where the other is at"  wordt dat in de Amerikaanse literatuur genoemd. Dit levert vaak vuurwerk op. Niet iedereen, bijvoorbeeld Joyce, is het met me eens. Humanistische geestelijke verzorging confronteert de bestaande praktijk in de VS, maar biedt ook handvatten voor de toekomst!


Annelieke schrijft in 2018 over haar ervaringen met geestelijke verzorging in Amerika. Dit eerste blog schreef ze in april.

De komende vier weken loop ik mee met de geestelijk verzorgers van het departement Spiritual Care and Education van het grote joodse ziekenhuis Mount Sinai in New York. Trots noemen mijn collega's Mount Sinai "one of nations leading hospitals', en voor de geestelijke verzorging is dit zeker waar! Het departement is professioneel, geïntegreerd in het totale zorgaanbod en er wordt grootschalig onderzoek uitgevoerd.