Deze website maakt gebruik van cookies

De grote geestelijke verzorgingsconferentie


Na een ruime week vakantie rondom Californië scheur ik met mijn autootje van Las Vegas naar Los Angeles. De stad is duidelijk gebouwd op autoverkeer: wat een drukte, wat een files! Een kwartier voor aanvang stap ik het hotel binnen. De komende vier dagen ben ik op de grote jaarlijkse geestelijke verzorging conferentie (APC/NACC joint conference: Partners in Shaping the Future) om drie onderzoeksposters te presenteren. 


De conferentie vindt plaats naast Disneyland. Geestelijke thema’s worden afgewisseld door meer ‘alledaagse’ bezoekjes aan Mickey Mouse, of de hottub van het hotel: de paar duizend geestelijk verzorgers zijn hier ook voor wat vakantie!


Het eerste dat me opvalt is de grote diversiteit aan geestelijk verzorgers. Er zijn christelijke, islamitische, boeddhistische, hindoeïstische en joodse geestelijk verzorgers. Een paar keer per dag wordt er gezamenlijk gebeden in verschillende talen, geleid door geestelijke verzorgers met verschillende levensbeschouwingen. 


Onzichtbaar zijn de humanistisch geestelijk verzorgers, of humanistisch georiënteerde bezinningsmomenten. Ik spreek kort met een humanistisch geestelijk verzorger die hoopt hierin verandering te brengen. We besluiten om ons voor de volgende conferentie in te zetten voor meer zichtbaarheid voor humanistische of seculiere geestelijke verzorging. Zeker omdat veel geestelijk verzorgers tijdens de conferentie aangeven handvatten te willen voor zorg voor de ‘nones’, patiënten die aangeven niet aangesloten te zijn bij een specifieke geloofsrichting.


Het tweede dat opvalt is het grote aantal workshops over ambulante geestelijke verzorging. Steeds meer zorg in de Verenigde Staten (net als in Nederland) verplaatst van ziekenhuizen naar de wijk zodat patiënten zoveel mogelijk thuis kunnen blijven. Geestelijk verzorgers moeten daarbij nieuwe manieren vinden om zorg aan patiënten te bieden als zij die niet meer in het ziekenhuis tegenkomen.


Regelmatig beland ik in de volgende conversatie: ‘Oh, je komt uit Nederland. Euthanasie is daar legaal toch? Wat vindt jij daar eigenlijk van als geestelijk verzorger?’. In de gesprekken proef ik weerstand, het idee dat geestelijk verzorgers betrokken zouden kunnen zijn bij begeleiding aan het levenseinde is moeilijk voorstelbaar.


De conferentie wordt met een knallend ritueel afgesloten ter verwelkoming van de nieuwe geestelijk verzorgers. Op elke tafel liggen toeters en bellen, het wordt een lawaai van jewelste, en met de hele zaal dansend begroeten de geestelijk verzorgers hun nieuwe collega’s met een high five. Ik neem afscheid en stap weer in de auto voor een paar laatste vakantiedagen in de woestijn en de aan de kust. Volgend jaar hoop ik weer aanwezig te zijn, dan met een workshop over humanistisch geestelijke verzorging!


Annelieke schrijft in 2018 over haar ervaringen met geestelijke verzorging in Amerika. Dit tweede blog schreef ze in juli.