Humanisme als inspiratiebron

Het humanisme is een open levensbeschouwing gekenmerkt door dialoog. Het is bovendien een kritische en vernieuwende beweging die benadrukt dat de mens een autonome en verantwoordelijke rol heeft in de vormgeving van zijn eigen bestaan.

Humanisme staat voor waarden als vrijheid en zelfbeschikking, rechtvaardigheid, gerechtigheid en solidariteit, duurzaamheid, verdraagzaamheid, waardering voor diversiteit en eerbied voor de menselijke waardigheid.

Ondogmatisch

Humanisme is een levensbeschouwing op zichzelf en komt anderzijds ook voor als ondogmatische variant van ‘andere’, al dan niet religieuze levensbeschouwingen. De universiteit beschouwt het humanisme in deze brede, ‘inclusieve’ zin als inspiratiebron.

Diversiteit en gelijkwaardigheid

Twee beginselen vormen de kern van alle varianten van humanisme. Het eerste beginsel gaat ervan uit dat iedere levensbeschouwelijke opvatting contextgebonden mensenwerk is. Dit beginsel heeft te maken met erkenning van menselijke feilbaarheid, met de ervaring van twijfel, met een kritische houding, met de openheid van de humanistische levensbeschouwing, met verdraagzaamheid en met waardering voor diversiteit.

Een tweede beginsel is dat alle mensen elkaar als gelijken horen te zien en te behandelen, en dat aan allen menselijke waardigheid toekomt. Op het meest fundamentele niveau biedt het gelijkheidsbeginsel de basis voor individuele vrijheid, zelfbeschikking en zelfverantwoordelijkheid.

Humanisme en humanistiek

De universiteit geeft in haar onderwijs en onderzoek theoretisch en praktisch gestalte aan het hierboven verwoorde humanistische streven. Humanistiek en humanisme zijn echter niet identiek aan elkaar. Humanistiek is de wetenschappelijke studie van mens, organisatie en samenleving met het oog op zingeving en humanisering. Humanisme is daarbij de inspiratiebron. Op haar beurt levert de humanistiek een bijdrage aan de filosofische verankering en verdere ontwikkeling van het humanisme als levensbeschouwing.