Ik heb mijn eigen pad kunnen volgen
Sanne Rotmeijer (24), behaalde onlangs haar masterdiploma.
'Toen ik in 2003 van de middelbare school kwam was ik erg geïnteresseerd in religie. Wat maakt dat mensen geloven? En wat voor maatschappelijke invloed hebben verschillende religieuze bewegingen en groeperingen? Tijdens een open dag leek humanistiek de studie te zijn waar deze vragen behandeld werden.
De studie maakte mijn oorspronkelijke verwachtingen waar, en heeft bovendien voor veel nieuwe en verrassende inzichten en vaardigheden gezorgd. Humanistiek is een brede opleiding waarin veel verschillende onderwerpen aan bod komen, maar heeft ook een duidelijk kader door de focus op zingeving en humanisering. Ik leerde van vakgebieden, die ik bij aanvang van de studie nog niet kende of waarin ik mij nog niet had verdiept. Theoretisch kom je in aanraking met disciplines als psychologie, sociologie, pedagogie en politicologie, maar je krijgt ook praktische vaardigheden aangeleerd als gespreksvaardigheden, groepsdynamica en presenteren. Dat vind ik heel waardevol.
Door de studie heen ben ik door de veelheid van onderwerpen soms ook wel even mijn eigen focus kwijtgeraakt. Wat vind ik nu zelf echt leuk en interessant om mee bezig te zijn? Welk vakgebied past nu daadwerkelijk bij mijn persoonlijkheid? Maar in de eindfase van mijn studietraject ben ik steeds beter in staat om de verschillende disciplines en varianten binnen de humanistiek met elkaar te verbinden.
Dit komt ook doordat je in de master een richting kiest. Ik koos voor een combinatie van vakken op het gebied van ‘Levensbeschouwing en Onderzoek’ en ‘Kritische Organisatie- en Interventiestudies’. Hierbij liep ik stage bij het internationale kennisprogramma Kosmopolis, waarin de universiteit samenwerkt met ontwikkelingsorganisatie Hivos. Ik volgde een zomercursus in India. Uiteindelijk ben ik mij daardoor na vijf jaar studeren weer intensief gaan verdiepen in religie en de rol die religie speelt in internationale conflicten. Ik heb uiteindelijk dus mijn eigen pad kunnen volgen, maar met een verrijking die ik niet had willen missen.'
